Blogtour 25 t/m 29 mei 2020 – Emma Zegers legt het er te dik op in Versplinterd vertrouwen: onnodige stereotypen tasten de geloofwaardigheid aan

Het vervolg van Versplinterd verlangen verschijnt ook dit voorjaar bij Dutch Venture Publishing en is Versplinterd vertrouwen getiteld.
Emma Zegers is het pseudoniem van Femke Hendriks (1991). Ze is geboren in Limburg en volgde de opleiding Communicatie – International Event, Music & Entertainment Studies. Sinds 2017 is ze freelance tekstcorrector en deed al enkele klussen voor Dutch Venture Publishing en Futuro Uitgevers. Daarnaast werkt ze enkele dagen in de week bij de Hema.

Versplinterd vertrouwen (Synopsis via Bol.com)
Voor het eerst sinds Sverre in haar leven is, gaat Linde hem opzoeken in Oslo. Ze heeft ontzettend veel zin in de hereniging met haar rockster en kijkt uit naar een romantisch weekje samen. Eindelijk kunnen ze weer even een echt stel zijn.
Maar bij aankomst blijkt de romantiek ver te zoeken. De week in Oslo verandert in een worsteling waar ze samen niet uit lijken te kunnen komen. En langzaamaan begint Linde zich af te vragen of deze relatie wel de goede keuze was. Als Sverre zich niet voor haar wil openstellen en de spoken uit zijn verleden verborgen wil houden, moet ze dan wel voor hem blijven vechten..?
“Ik dacht dat Sverre het voor mij was. Dat we samen iets zouden kunnen opbouwen en hij mijn grote liefde was. Maar als hij me niet echt toe wil laten, waar doe ik het dan allemaal voor?’

Bevindingen
Met Versplinterd vertrouwen trekt Emma Zegers haar lezers moeiteloos terug in de wereld van personage Linde. Het verhaal gaat verder waar Versplinterd verlangen is geëindigd en het eerste hoofdstuk is meteen een soort samenvatting zonder spoilers van het eerste deel. Ook in dit vervolg heeft de schrijfster een vlotte manier van schrijven en ook dat wekt vertrouwen in de verhaallijn.
Echter wordt er meteen veel nadruk gelegd op dat het roken van een jointje een slechte invloed kan hebben op creatief en productief zijn. Een onderzoek uit 2012 heeft dit al eens ontkracht. Jammer, want dit tast toch weer de geloofwaardigheid van de personages aan. Lezers zullen zich ook gaan afvragen wat het topic cannabis aan het verhaal zal toevoegen en waarom de schrijfster het nodig vond dit thema aan te snijden: het personage dat dit zo heeft geopperd heeft tenslotte een bijrol. Het werpt enkel een stigma van cannabis gebruik op en het stereotype van “stoner” wordt op deze manier enigszins misbruikt. Hetzelfde verhaal als ze beschrijft hoe een rapper is opgepakt wegens “moonen”. En zo zijn er nog wel meer van dit soort voorbeelden, die bijster weinig toevoegen. Het is begrijpelijk dat Linde het niet helemaal op verslavingen heeft, maar het ligt er te dik bovenop met de stereotypen die de schrijfster heeft gebruikt. Sommigen waren naar inziens ook niet nodig. We snappen dat de auteur heeft geprobeerd haar personages meer diepgang te geven. Helaas werkt ze hiermee tegelijkertijd bepaalde clichés in de hand en is het verhaal er niet beter door geworden. Lezers dreigen dan ook vroegtijdig dit verhaal aan de kant te gooien, omdat het nog wel eens aan de intonatie en interpretatie schort.
Daarnaast duurt het wel heel lang voordat Linde en Sverre ergens lijken te komen. Begrijpelijk dat Sverre tijd nodig heeft natuurlijk, al lijkt hij nog niet echt een gegronde reden te hebben voor zijn gedrag. Wanneer er wel een goede diepgang in Sverre opduikt, lijkt dit ook weer net zo snel weggewuifd te worden. Kortom, er is geduld nodig voordat er enige diepgang opduikt bij de personages. Dit is duidelijk een verhaal dat het niet bepaald van de geloofwaardigheid of zijn personages moet hebben, hoewel een plot binnen dit genre ook niet altijd zo diepgaand hoeft te zijn. Over de emoties is wel goed is nagedacht. Als de lezer zich niet zo hoefde te ergeren aan al die onnodige stereotypen, dan kon het nog voor drie sterren doorgaan. Twee-en-een-halve ster.

Op Bol.com (SJMschrijft)

“De opvolger van Versplinterd verlangen is reeds verschenen en heeft de titel Versplinterd vertrouwen gekregen. In dit verhaal gaat het verder met personages Linde en Sverre. Hoewel het verhaal vlot leest en enige vertrouwen in de verhaallijn opwekt, was er een groot punt dat opviel. Het ligt er te dik bovenop als het om bepaalde stereotypen gaat en dit levert dan ook vooral een negatief stigma bij deze stereotypen op. Dit was naar inzien helemaal niet nodig voor het totaalplaatje en kan de nodige ergernissen bij de lezer opwekken. We begrijpen dat Emma Zegers heeft geprobeerd om haar personages meer diepgang te geven, echter is dit niet op de juiste manier gebeurd. Als ze het er niet te dik bovenop had gelegd, dan was het gebruik van enkele stereotypen helemaal niet erg geweest. Het is een boek waarin lezers dan ook de neiging hebben het vroegtijdig aan de kant te leggen. Over de emoties is dan wel weer goed nagedacht. Daarom twee-en-een-halve ster.” – 21 mei 2020

Op Hebban (Saskia Boree)

“Waar het bij Versplinterd verlangen nog door de vingers kon worden gezien, lijkt het bij Versplinter vertrouwen helemaal de plank mis te slaan. De manier van hoe Emma Zegers schrijft is niet stroef of extreem tenenkrommend en dat heeft enige hoop op de verhaallijn gegeven. Echter was er een ding wat vanaf het begin is opgevallen en dat de hoeveelheid stereotypen die negatief zijn bejegend in het gehele boek. Dat wekt nogal behoorlijk wat aan stigma’s op. Het ligt er zogezegd te dik bovenop en enige ergernis bij de lezer kan dan ook niet uitblijven. Jammer, want zoveel negativiteit omtrent stereotypen was niet nodig geweest en voegt helemaal niets aan het verhaal toe. Een aantal stereotypen was helemaal niet zo erg geweest als ze het er niet te dik bovenop had gelegd. Begrijpelijk is het dat de schrijfster heeft geprobeerd om haar personages meer diepgang te geven. Dat is iets wat ze naar inzien te veel heeft toegepast, waardoor er juist ongeloofwaardigheid is ontstaan en clichés niet zijn voorkomen. Lezers zijn dan ook geneigd om het boek vroegtijdig aan de kant te gooien en dat is jammer, want over de emoties is nu wel beter nagedacht. Daarom kan een drie sterren eigenlijk niet meer. Vandaar twee-en-een-halve ster.” – 28 mei 2020

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.