Blogtour 5 t/m 12 oktober 2019 – Versplinterd verlangen geen hoogvlieger, ondanks dat het maatschappelijke thema aan het denken zet (Emma Zegers)

Dit najaar geeft Dutch Venture Publishing ook Versplinterd verlangen van Emma Zegers uit.
Emma Zegers is het pseudoniem van Femke Hendriks (1991). Ze is geboren in Limburg en volgde de opleiding Communicatie – International Event, Music & Entertainment Studies. Sinds 2017 is ze freelance tekstcorrector en deed al enkele klussen voor Dutch Venture Publishing en Futuro Uitgevers. Daarnaast werkt ze enkele dagen in de week bij de Hema.

Versplinterd verlangen (Synopsis via Bol.com)
Als Linde de zanger van haar favoriete band bijna aanrijdt, beseft ze nog niet wat voor impact dit op haar leven zal hebben. Ze geeft knappe rockster Sverre alleen een lift en daarna gaan ze allebei verder met hun eigen leven. Denkt ze.
Alles verandert als ze na zijn concert samen op een hotelkamer belanden. Plotseling begint Linde de scheurtjes in haar eigen relatie op te merken. Haar vriend Finn denkt wel erg veel aan zichzelf en lijkt zich niet echt druk te maken over hoe zij zich voelt. Moet ze vechten voor iemand die dat niet voor haar doet of moet ze voor zichzelf kiezen?
“Ik dacht dat ik gelukkig was met Finn. Dat ik een goede relatie had en dat Sverre en ik elkaar na die ene keer niet meer zouden zien.
Ik had het mis. Zo ontzettend mis. Sverre laat me inzien dat Finn misschien niet de liefde van mijn leven is. Dat een relatie meer is dan alleen denken aan jezelf. En dat is precies het probleem.
Want nu denk ik steeds vaker aan Sverre.’

Bevindingen
Lezers zien meteen dat hoofdpersonage Linde in Versplinterd verlangen eigenlijk niet zo gelukkig is met haar relatie. Daarnaast heeft Emma Zegers ook voor een thema gekozen, waar nog te weinig aandacht aan gespendeerd wordt, omdat het maatschappelijk is geaccepteerd. De schrijfster windt geen doekjes om de verslaving die hierin is besproken, maakt de dingen dan ook niet mooier dan ze daadwerkelijk zijn. Dat zet de lezer meteen aan het denken.
Er is echter wel een dingetje dat het verhaal vanaf het begin niet heel bijster geloofwaardig maakt, en dat is toch de toevallige ontmoeting met Sverre. De rockster komt letterlijk uit de lucht vallen. Je zou denken dat rocksterren niet op die manier in het wild rondlopen om vervolgens een lift te krijgen en dit lijkt ook tegen alle protocollen van het muzikant zijn in te gaan. Vanaf daar kabbelt het een tijdje voort. Vervolgens heb je nog de kwestie alcoholverslaafde moeder, die uit een afkickkliniek ontsnapt en toch geld blijkt te hebben om drank te kunnen kopen. Lijkt me heel onverantwoordelijk van de afkickkliniek om ze met geld rond te laten lopen wanneer deze mensen een behandeling van medische zorg, therapie, onderzoek en ondersteuning ondergaan. Vanaf hier lijkt het verhaal weer te vertragen, tot het moment van de werkelijkheid als het om haar moeder gaat.
De personages moeten de lezer ook liggen. Hoofdpersonage komt over als iemand die graag alles overdrijft. Dramatiseren is haar specialiteit, terwijl ze graag een wit voetje bij oma haalt. Daarnaast schijnt het echt belangrijke juist volledig langs haar heen te gaan. Finn wordt omschreven als een egoïst, iemand die alleen met zichzelf bezig is en daar zullen lezers een vieze smaak aan overhouden. Van Sverre krijgen lezers nagenoeg het minste te weten. Hierdoor ontbreekt het aan diepgang. Hoewel er aan het eind alles netjes wordt afgehandeld en er enigszins sprake is van een happy end, blijft het voorspelbaar en traag. Het is daarom geen hoogvlieger binnen het genre bevonden. Afhangend van de lezer zal het aanslaan of niet.

Op Bol.com (SJMSchrijft)

“Hoewel Emma Zegers een maatschappelijk thema aansnijdt, lijkt de algehele verhaallijn van Versplinterd verlangen niet bijster geloofwaardig uit de verf te zijn gekomen. Er komt letterlijk een rockster uit de lucht vallen, die hoofdpersonage Linde vervolgens toevallig tegenkomt en een lift geeft. Te veel toevalligheden als het hierom gaat. Dan heb je ook nog de kwestie alcoholverslaafde moeder die uit de afkickkliniek ontsnapt terwijl ze toch onder strikte zorg staat. Zou je zeggen. Het is dan ook niet echt een verrassing als dit uiteindelijk mis gaat. Het lijkt ook alsof Linde dit niks doet. Er is wel sprake van emotie, alleen lijkt dit de plank volledig mis te slaan. Verder ontbreekt het aan diepgang als we het over enkele overige personages hebben. Hoewel er is sprake van een happy end, blijft de voortgang voorspelbaar en traag. Goed dat er aandacht is gevraagd voor het zeer actuele thema. Afhangend van de soort lezer zal het net wel of net niet aanslaan. Geen uitblinker binnen het genre.” – 5 oktober 2019

Op Hebban (Saskia Boree)

“Emma Zegers heeft met Versplinterd verlangen een maatschappelijk onderwerp aangesneden, echter blijkt de verhaallijn al snel niet al te geloofwaardig te zijn. De scene waarin hoofdpersonage Linde de rockster Sverre uit Noorwegen tegen schijnt te komen om hem meteen een lift te geven, lijkt tegen alle protocollen van een muzikant in te gaan. Waar zijn bijvoorbeeld de beveiligers? Al is de band misschien niet heel bekend, dan nog ga je als onbekende niet zomaar aan de wandel. Vervolgens heb je nog het onderdeel verslaafde moeder die verplicht wordt opgenomen in een afkickkliniek en vervolgens daaruit ontsnapt. Hoe dan? Ze staat toch onder strikte zorg? Het lijkt erop alsof de schrijfster hiermee wil zeggen dat de zorg in Nederland niet je-van-het is. Het is ook niet echt een grote verrassing als dit uiteindelijk fout blijkt te gaan. Wat wel ronduit onbegrijpelijk is, is hoe Linde over het ene heel dramatisch kan zijn, terwijl het andere, ergere juist langs haar heen gaat. Hoewel er sprake is van emotie, schijnen deze emoties niet op de juiste plek te vallen. De personages geven de lezer überhaupt een vieze smaak in de mond. De een is ronduit egoïstisch en van nog iemand krijgen we nagenoeg niet veel te weten. Hierdoor ontbreekt de nodige diepgang. De voortgang is traag en voorspelbaar. Goed dat er aandacht wordt gevraagd voor een zeer actueel thema, dat scoort nog punten. Ondanks dat is het geen hoogvlieger binnen het genre.” – 11 oktober 2019

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.