Blogtour 21 t/m 28 juni 2019 – Zomer in het kunstcafé een feelgood zoals het betaamt: affectie met motorrijden vereist (Sue McDonagh)

Wanneer de twee uitgeverijen Dutch Venture Publishing en Tinteling Romance besluiten samen te werken, ontstaat er een nieuwe: ChocLit NL. Deze zomer is Dutch Venture Publishing verantwoordelijk voor Zomer in het kunstcafé (Summer in the art café), een boek van Sue McDonagh.
De schrijfster komt uit Cowbridge, een marktstad in de Vale of Glamorgan in Wales. Dat ligt ongeveer 7 mijl ten westen van Cardiff. De Welshe schrijfster is ook kunstenaar en schreef naast Zomer in het kunstcafé ook Meet me at the art café. Beiden werden bij ChockLit UK uitgebracht. Ze overleefde kanker en had twee heupprotheses. Haar boeken zijn het beste te vergelijken met Marian Keyes.

Zomer in het kunstcafé (Synopsis via Bol.com)
Van keurige waterverfschilderijtjes en cupcakes naar een leren jack en een gevoel van vrijheid…
Als je een prachtige, paarse motor zou winnen en je man zou zeggen dat je hem beter kon verkopen omdat je te dik was om in een motorpak te passen, wat zou jij dan doen? Zijn raad opvolgen of stiekem motorrijles nemen?
Kunstenares en café-eigenaar Lucy Daumier kiest voor het laatste, maar de lessen zijn verre van eenvoudig. En onder de kritische blik van rijinstructeur Ash Connor gaat het al helemaal niet van een leien dakje. Maar gaandeweg krijgt ze het motorrijden onder de knie en wordt ze weer de uitbundige jonge vrouw die ze ooit was. Een spannende zomer met nieuwe vriendschappen volgt. Ook beseft Lucy dat Ash niet de man is die hij op het eerste gezicht lijkt. Ze ontmoet zijn zevenjarige dochter Daisy en moet haar mening over Ash bijstellen.
Maar kan Lucy echt nieuw geluk vinden als een wraakzuchtig familielid haar het liefste zou zien falen?

Bevindingen

Sue McDonagh lijkt Zomer in het kunstcafé traag op gang te krijgen. Het duurt even voordat de lezer een klik met de personages vindt en een verhaallijn ontpopt. In het begin gebeurt er eigenlijk vrij weinig, al krijgen we wel een vaag beeld van hoe het verloop en de verdere uitwerking zich zal ontwikkelen. Veel herhaling qua scenes en gebeurtenissen. De lezer moet wel enige affectie met motorrijden hebben om de eerste honderdvijftig bladzijden door te kunnen komen voor het echte verhaal daadwerkelijk vorm krijgt.
Het is niet vanuit eenzelfde personage geschreven en de klik tussen de twee hoofdpersonages wordt vooral in het begin niet echt laten zien. De manier van schrijven gaat dan ook op de vertellende manier en dat gaat niet altijd even vlot, zo lijkt het. Balans tussen dialoog en omschrijving is er niet echt. Het kan hier en daar wat langdradig worden bevonden. Veel tell en daarmee wordt weinig aan de fantasie van de lezer over gelaten. Wel hebben de personages stuk voor stuk een eigen karakter en dit komt uiteindelijk wel goed tot uiting.
Net als men ook denkt dat er wat meer bite in komt, blijkt dat deze opgebouwde spanningsboog weer net zo hard wordt onderbroken, waardoor het dus traag voort blijft kabbelen. Meestal is het even doorbijten in zo’n geval en dan hoort het naar verloop beter te worden. Uiteindelijk eindigt Zomer in het kunstcafé met een goed einde, zoals het een feelgood verhaal betaamt.

Op Bol.com (SJMSchrijft)

“Het duurt even voordat Sue McDonagh Zomer in het kunstcafé op gang krijgt. In het begin gebeurd er voor het gevoel dan ook vrij weinig en er is veel herhaling. Lezers moeten affectie met motorrijden hebben, want dat lijkt het hoofdonderwerp te zijn. Het is niet vanuit een ik- vorm geschreven, en ondanks dat sommigen gedeelten niet aan de fantasie van de lezer wordt overgelaten, passen de personages wel in de verhaallijn, ook al lijkt het even te duren voordat zowel de personages onderling een klik krijgen, als dat de lezer een klik met de personages voelt. Doordat er geen balans is tussen dialoog en beschrijving, kan het verhaal als langdradig worden bevonden, zeker als het om de eerste honderdvijftig bladzijden gaat. Zoals van een feelgood te verwachten, heeft ook dit boek een gelukkig einde. Uiteindelijk kan men aan dit boek toch plezier beleven.” – 24 juni 2019

Op Hebban (Saskia Boree)

“In de eerste honderdvijftig pagina’s van Zomer in het kunstcafé lijkt er nog vrij weinig te gebeuren. Sue McDonagh lijk het traag op gang te krijgen, en lezer zullen even moeten zoeken naar een klik tussen de personages. Er is veel herhaling. De vertellende schrijfstijl kan voor wat afremming zorgen, omdat er geen balans tussen beschrijving en dialoog aanwezig is. Dingen worden daardoor mondjesmaat aan de fantasie van de lezer overgelaten, kortom er is veel tell, weinig show. Wanneer de lezer veel affectie voor het motorrijden heeft, hoeven die eerste honderdvijftig bladzijden niet vervelend te zijn. Net als de lezer denkt een spannende invalshoek te hebben ontdekt, lijkt deze spanningsboog weer net zo snel terug te vallen. Hierdoor blijft het verhaal voortkabbelen. Een goed einde is in deze ook voorspelbaar, precies zoals het een feelgood betaamt. Een verhaal dat je qua schrijfstijl en intonatie echt moet liggen.” – 26 juni 2019

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.