Foto Fictie – Eeuwige oneindigheid

Eeuwige oneindigheid
26 mei 2019

Zijn vingers glijden over het glas. Moeiteloos vindt hij de topjes van haar vingers. Droevige, bruine ogen.
Ooit zie ik je weer, mimet ze. Haar rode lippen gaan in slow motion. Ooit.
Vermoeid knippert Noah met zijn ogen, waarop het beeld in het raam vervaagt.  Hoe lang was het al geleden? Zijn gedachten overstemmen het geronk van de motor, dwalen af naar hun reis. De reis die hun liefde had bezegeld.
En dan… is er dat ene moment. Hoe hij haar in het hoekje van de keuken vond, zichzelf heen en weer wiegend. Hoe ze met angstige ogen naar hem keek, verloren leek te hebben van zichzelf. Die avond had ze per ongeluk het verkeerde ingenomen, waardoor haar eindeloze ritme werd onderbroken door de sidderende stuiptrekkingen. Speeksel dat rondvloog, terwijl hij haar probeerde te kalmeren, de hevige schokken die hij voor haar opving…

Hij schrikt op als het geronk van de motor weer de overhand neemt. Flitsen van borden die in de duisternis voorbijrazen. Zijn oogleden worden opnieuw zwaar. Een aangename roes overvalt hem.
Dan vanuit het donker het piepen van de remmen, een oorverdovende knal. Daarna een stilte, welke niet lang duurt. In de verte klinken loeiende sirenes. Kleurige zwaailichten die zich aftekenen tegen het eindeloze zwart, zichzelf verraden.
Hij voelt hoe zijn ogen rollen en wanneer de wereld eindelijk lijkt weg te vallen knippert Noah nogmaals met zijn ogen. Oneindigheid. Een vage omtrek. Haar lippen die bewegen.
Ah, daar ben je dan.

🚑🚓🌅

~ Saskia Boree ~

Advertenties

Over Saskia Boree

Journalist - (boeken) Recensent - (nieuws) Redacteur - Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) ~ Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 ~ Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden ~ Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in SJM's Foto Fictie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.