Foto Fictie – Nog niet klaar

Nog niet klaar
14 april 2019

De keien glommen in het verdwijnende zonlicht. Amber had haar armen over elkaar geslagen en wachtte geduldig, terwijl hij op het bankje schoof.
‘Oh, zo ja,’ kreunde Milan. Zijn anders zo gladde gezicht vertoonde diepe rimpels op het moment dat hij de insuline toediende.
Amber keek zorgelijk. Je had tenslotte de rokkenjagers, de mensen die alles ten koste van hun gezondheid deden. En je had mensen die onder een ongelukkig gesternte waren geboren.
‘Kan je meteen even je pillen innemen nu je toch zit,’ zei ze, terwijl ze een flesje water uit haar tasje opdiepte.
Een nieuwe kreun ontglipte uit zijn mond. Milan wist nu al dat hij straks voor de zoveelste keer naar het toilet zou moeten. Gelukkig doen de medicijnen hun werk. Waarom moest hij nou juist die genen in zich hebben?
‘Kom op, ze wachten op ons,’ bromde Amber. Ze hielp hem overeind.
Galant bood hij haar een arm aan. Een briesje liet haar zilveren haren even dansen. Ze was in die halve eeuw geen spat veranderd. Van een afstandje klonken er vage tonen van iets dat leek op dansmuziek.
Ze waren langzamer gaan lopen en Milan rechtte zijn rug. ‘Hoe ver nog?’ kraakte hij. Starend naar zijn evenbeeld in het raam liet hij de rimpelige vingers vol levervlekken over het silhouet van zijn colbert glijden.
Aan het einde van het hofje gleed haar hand langzaam uit de zijne. De stemmen waren inmiddels herkenbaar geworden. Milan wankelde niet eens toen hij ineens uit beeld verdween.

👴👩‍🦳

~ Saskia Boree ~

Advertenties

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in SJM's Foto Fictie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.