Halverwege het einde heeft anachronistische insteek en maakt onderwerp depressie minder ongrijpbaar (Mascha Gesthuizen)

Via Facebook stelde auteur Mascha Gesthuizen de vraag naar recensenten voor haar boek over depressie. Omdat beginnend auteur en recensent Saskia Boree vindt dat er te weinig aandacht aan dit onderwerp wordt gegeven, was de interesse voor Halverwege het einde direct gewekt. Het boek werd door Uitgeverij Futuro gepubliceerd in 2018.
De schrijfster groeide op in een dorpje aan de Waal. Na haar studie werkte ze tot 2014 in de Achterhoek als huisarts en door deze functie is zij veel in aanraking gekomen met depressies. Mede door gebrek aan openheid over artsen met psychische klachten, fascineerde dit thema haar en besloot ze er een verhaal over te schrijven.

Halverwege het einde (Synopsis via Hebban)
Ubele is een huisarts van 44 jaar. In haar drukke leven is er nauwelijks tijd en ruimte voor haarzelf. Op een dag komt een vrouw met depressieve klachten op haar spreekuur en wordt ze geconfronteerd met haar eigen symptomen.
Haar hele leven heeft ze het idee dat ze niet bijdragend genoeg is. Haar moeder is tijdens haar geboorte gestorven. Haar vader is nooit thuis, haar stiefmoeder heeft haar handen vol aan haar aandacht opeisende broer. Ze realiseert zich dat haar werk haar overlevingsstrategie is.
Om te overleven volgt ze psychotherapie en breekt de muur om haar heen af. Maar wat wacht haar achter die muur?

Bevindingen
Er werd al gezegd dat Halverwege het einde een heftig maar prachtig verhaal zou zijn. Het begin is dan ook al meteen raak. Een vraag dat door de gedachten van de lezers zal gaan is dan vooral het waarom. Voor lezers die niet bekend zijn met depressies is het nog altijd een onbegrijpelijk en onvoorstelbaar iets. Het is ook een alarmerend teken dat depressie nog te veel een taboe wordt bevonden. Dit verhaal kan een goede manier zijn om dit onderwerp beter te leren begrijpen, meer aandacht te verkrijgen voor iets dat nog te ongrijpbaar is.
De schrijfster heeft elk hoofdstuk een jaartal gegeven om triggers te duiden. Ze beschrijft het op een duidelijke en opsommende manier, waar de emotie subtiel naar buiten sijpelt. Een typische manier van schrijven als het om boeken zoals deze gaat. Het leest niet stroef, al zijn de jaartallen niet op volgorde en verspringen ze op een anachronistische manier. Hierdoor wordt de lezer genoodzaakt bij de les te blijven. Het is ook opgevallen dat de hoofdstukken die in het verleden afspelen, op de vertellende manier wordt geschreven, terwijl de meer recente hoofdstukken echt vanuit hoofdpersonage Ubele wordt verteld. Waarom het verhaal zich zo ontpopt wordt aan het einde duidelijk wanneer het plot zich ontpopt.
Met Halverwege het einde staan naast depressie, ook de onderwerpen schuldgevoel en onzekerheid hoog in het vaandel. Het is een mooi boek dat hopelijk de taboes rondom depressies zal wegnemen.

Op Goodreads (Saskia Boree)

Halverwege het einde werpt een licht op een ongrijpbaar onderwerp, eentje waarmee Mascha Gesthuizen ooit zelf werd geconfronteerd. Door middel van haar personage Ubele wordt al snel een beeld geschapen als het om depressies gaat. Daarnaast komen ook onderwerpen zoals onzekerheid en schuldgevoel aan bod. Het is een boek dat niet op volgorde is geschreven, al worden de hoofdstukken geduid met jaartallen. De stukjes uit het verleden worden vooral op een vertellende manier geschreven. De meer recente stukjes komen juist uit Ubele’s hart. Het verhaal laat goed zien hoe zo’n ongrijpbare ziekte zo kan sluimeren en het mensen tot waanzin kan drijven. Het is een heftig verhaal met een heftig plot, wat lezers ongetwijfeld aan het denken zal zetten.” – 21 april 2019

Op Hebban (Saskia Boree)

“Mascha Gesthuizen schreef Halverwege het einde vooral om meer licht op het onderwerp depressie te werpen. Dankzij haar hoofdpersonage Ubele is gebleken dat er veel meer komt kijken bij deze ziekte. Zo is ook schuldgevoel en onzekerheid een van de dingen waarmee men geconfronteerd kan worden. Het boek is op een anachronistische manier geschreven, dus niet per se op volgorde. De recentste stukjes worden vooral door Ubele zelf verteld, terwijl de wortel van haar bestaan, het verleden, meer op de vertellende manier is geschreven. Waarom dit zo is heeft vooral met het plot te maken, een plot dat de lezer kippenvel kan bezorgen. Een heftig verhaal, die niet alleen de emoties van een depressie laat zien, maar ook de mogelijke wortels, het ontstaan van deze ongrijpbare ziekte, wat het doet en hoe het kan sluimeren. Een boek waardoor veel loskomt en waarover nagedacht zal worden.” – 23 april 2019

Op Bol.com (SJMSchrijft)

“Met Halverwege het einde probeert Mascha Gethuizen de taboes rondom depressies weg te nemen. Hoewel het onderwerp nog altijd onbegrepen wordt, krijgt de lezer dankzij hoofdpersonage Ubele al een veel beter beeld van deze ziekte. Het is een verhaal dat niet per se op volgorde wordt verteld. De stukjes uit het verleden worden op een vertellende manier geschreven, terwijl de meer recente stukjes vanuit Ubele zelf worden laten zien. Hierbij komen haar emoties subtiel naar buiten. Het is naast dat depressie de boventoon voert, ook zo dat onzekerheid en schuldgevoel het in dit boek doet. Bovendien laat het goed zien hoe deze ziekte kan sluimeren en uiteindelijk naar buiten komt. Hopelijk kan dit boek iets meer licht op dit ongrijpbare onderwerp werpen.” – 18 april 2019

Tekst: Saskia Boree

Advertenties

Over Saskia Boree

Journalist - (boeken) Recensent - (nieuws) Redacteur - Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) ~ Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 ~ Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden ~ Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Halverwege het einde heeft anachronistische insteek en maakt onderwerp depressie minder ongrijpbaar (Mascha Gesthuizen)

  1. Pingback: SJMSchrijft over Halverwege het einde – Mascha Gesthuizen

Reacties zijn gesloten.