De dagboeken van Cassandra Mortmain: Memorabele eerste roman van 101 Dalmatiërs- auteur Dodie Smith

Van Uitgeverij Karmijn kreeg recensent en beginnend auteur Saskia Boree het boek De dagboeken van Cassandra Mortmain, een vertaling van I capture the castle, toegestuurd. Het is een klassieker van Dodie Smit, welke voor het eerst in 1949 verscheen. De schrijfster werd vooral bekend van het boek 101 Dalmatiërs. Naast dit wereldberoemde boek schreef ze ook It ends with revelations.

De dagboeken van Cassandra Mortmain (Synopsis via Bol.com)
‘Ik schrijf dit terwijl ik in de gootsteen zit.’
De openingszin van De dagboeken van Cassandra Mortmain is onvergetelijk. In het boek, dat geheel in de ik- vorm is geschreven, ontmoeten we de scherpzinnige en humoristische Cassandra Mortmain. Ze is 17 jaar, en woont met haar excentrieke familie in de ruïne van een middeleeuws kasteel. Haar vader schreef ooit een bestseller, maar slijt sindsdien zijn dagen door detectives te lezen in zijn studeerkamer. De familie, waaronder stiefmoeder Topaz, zus Rose en broer Thomas, moet zien rond te komen van … niets.
Cassandra verdrijft de tijd door haar dagelijkse belevenissen en observaties op te schrijven in een aantal dagboeken. Al was haar leven al nooit saai te noemen, door de komst van een rijke Amerikaanse erfgenaam op het naastgelegen kasteel wordt haar leven opeens behoorlijk overhoop gegooid.

Bevindingen
Met een opvallende startzin trekt Dodie Smith de lezer in De dagboeken van Cassandra Mortmain. Het hoofdpersonage “schrijft” voor een zeventienjarig meisje opvallend goed en dat is wat je ook zou verwachten als je vader een gepubliceerd schrijver is. Meteen een interessante binnenkomer is dan ook het verhaal over haar vader die een boek heeft geschreven en sinds een rechtszaak waarbij hij werd vrijgesproken van poging tot moord op zijn vrouw, nooit meer een letter op papier heeft gekregen.
Ondanks dat de verhaallijn de armoede uit die tijd laat zien en daardoor een beetje melancholisch aanvoelt, zit er toch in het vertellen een humoristische ondertoon, waarin vooral de droge humor soms de overhand dreigt te nemen. De personages zijn stuk voor stuk sprankelende charmeurs en weten de sfeer in het verhaal goed neer te zetten. Er is iets speciaals aan de verhaallijn dat de lezer ongemerkt laat doorlezen.
Hoewel de setting eerst wat vreemd lijkt, wordt het langzaam maar zeker duidelijk waar de schrijfster naartoe wil. Hierbij werkt ze naar een verrassend en bijzonder plot met een sterke boodschap, die zijn tijd al ver vooruit is en waar menig lezer nog een tijdje over zal nadenken. Uiteindelijk leert Cassandra haar kinderlijke leven achter zich te laten en met haar leven door te gaan. Een absolute klassieker, die eigenlijk niemand mag vergeten.

Op Bol.com (SJMSchrijft)

“Dodie Smith kent menig lezer van de 101 Dalmatiërs. Met De dagboeken van Cassandra Mortmain heeft ze haar carrière als schrijfster gestart en is een klassieker die eigenlijk niemand mag vergeten. Ze heeft dit verhaal vanuit het oogpunt van een zeventienjarig meisje op papier gezet. De opvallende setting kan in de eerste plaats wat vreemd aandoen. De verhaallijn laat de armoede uit die tijd zien en hoe mensen daarmee omgingen. Ondanks de soms wat melancholische sfeer die dat teweegbrengt, sijpelt er droge humor in het boek door en er is iets speciaals waardoor de lezer het moeilijk kan wegleggen. Het is een blijvende klassieker met een bijzondere boodschap en plot die in geen enkele boekenkast mag ontbreken.” – 8 oktober 2018

Op Hebban (Saskia Boree)

“Met de 101 Dalmatiers werd schrijfster Dodie Smith bekend. Met De dagboeken van Cassandra Mortmain is haar carrière als schrijfster begonnen en ondanks het succes met de dalmatiërs, is dit verhaal haar favoriete boek gebleven. Vanuit het oogpunt van een zeventienjarig meisje heeft ze deze klassieker geschreven, die niet meer uit de literatuur weg te denken valt. De setting kan in deze verhaallijn vreemd overkomen en voelt door het onderwerp armoede een beetje melancholisch aan. Toch valt er tevens een snufje droge humor te bespeuren en heeft de verhaallijn iets speciaals, waardoor het boek ongemerkt moeilijk weg te leggen valt. Met De dagboeken van Cassandra Mortmain heeft de schrijfster een bijzonder einde weten neer te zetten. De boodschap die zij hierin heeft meegenomen, is zijn tijd blijkbaar al ver vooruit. Elke serieuze lezer zou dan ook iets van Dodie Smith gelezen moeten hebben. Een absoluut memorabel verhaal, die in ieders klassieke boekenkast opgenomen zou mogen worden.” – 8 oktober 2018

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.