Blogtour 22 t/m 28 september 2018 – Spanning op het einde maakt Cirkel van Oneindigheid weer helemaal goed (Jennifer Murgia)

Dutch Venture Publishing komt dit najaar met het tweede en laatste deel in de serie van Amerikaans schrijfster Jennifer Murgia. Eerder mochten een aantal vaste bloggers van de uitgeverij de cover van Cirkel van Oneindigheid onthullen, de opvolger van Ster van Acht. De boeken zijn voornamelijk voor jonge lezers geschikt, hoewel elke leeftijd binnen het genre er ook van kan genieten.

Cirkel van Oneindigheid (Synopsis via persbericht)
De zeventienjarige Teagan heeft het geluk dat haar beschermengel nu ook haar vriendje is. Teagans leven zou de hemel op aarde moeten zijn nu haar beschermengel Garreth in haar leven is en aan haar zijde leeft als mens. Maar als Garreth door zijn aardse bestaan iets té menselijk wordt, gebeuren er onverwachte dingen. Teagan beseft dat lang niet alles is wat het lijkt als oude vijanden plotseling toch meer met haar gemeen hebben dan ze had gedacht. In dit tweede en laatste deel van de serie komt Teagan erachter dat de engel die haar en de mensen van wie ze houdt kan redden misschien wel de engel is die ze altijd heeft gevreesd.

Bevindingen
Hoewel het een tijdje geleden is dat Ster van Acht als eerste in dit tweeluik uitkwam, hoef je in Cirkel van Oneindigheid niet lang in het geheugen te graven van hoe het ook alweer tussen Garreth en Teagan zat en hoe dat zo gekomen is. Vanaf het eerste hoofdstuk voelt het, in tegenstelling tot met het eerste boek van Jennifer Murgia, meteen knus aan. Het is alsof je in een warm bad stapt en in dat opzicht pakt het wel direct. Naarmate het verhaal vordert, voelt het alsof de plot al een beetje wordt weggegeven wanneer de lezer op ongeveer een vierde is aangekomen.
Cirkel van Oneindigheid is het type boek waarin de balans ontbreekt. De auteur is veel met de emoties van de personages bezig, waardoor de spanning en de verhaallijn naar de achtergrond dreigen te vallen. De lezer zal daardoor ook het gevoel kunnen krijgen dat er tot een bepaald punt niets of niet veel gebeurd. Een aantal omschrijvingen kunnen zelfs voor verwarring zorgen. Sinds wanneer wordt Ikea als een luxe showroom afgedaan bijvoorbeeld. Omdat het een boek is waarin een jonge doelgroep centraal staat, zijn dit soort omschrijvingen misschien wat te ver gezocht. In zulke gevallen kunnen de omschrijvingen liever eenvoudig blijven, al begrijpen we dat de schrijfster het boek hiermee levendiger wilde maken. Bovendien zijn de standaarden in Nederland anders dan in Amerika. Het is tevens opgevallen dat er nog het een en ander aan de redactie schort.
Hoewel Murgia de lezer in het begin weet vast te houden, wordt er toch op een meer verrassend einde binnen dit tweeluik gehoopt en naarmate deze in zicht komt, realiseert de lezer dat het nog genoeg mogelijkheden heeft. Met andere woorden, de plot kan wel eens niet zo voorspelbaar zijn, als men eerst vermoedde. Het is een boek, waar de spanning het op het einde het toch weer goed heeft gemaakt.

Op Bol.com (SJMschrijft)

“In tegenstelling tot zijn voorganger, voelt Cirkel van Oneindigheid knus aan, alsof de lezer in een warm bad is gestapt. Murgia is dan ook constant met de emoties van haar personage bezig en dit kan de verhaallijn en het plot ondersneeuwen. Het is een verhaal dat daardoor niet helemaal in balans is. Toch houdt ze haar lezers op een bepaalde manier vast. Het is het soort verhaal waar je van gaat houden of helemaal niets mee hebt. De lezer zal zich, naarmate het einde in zicht komt, realiseren dat het met de plot nog alle kanten op kan gaan en de spanning hierin maakt veel voor het verhaal goed. Het bevat ongetwijfeld veel gevoel en daarmee scoort het verhaal zeer zeker de nodige punten.” – 12 september 2018

Op Hebban (Saskia Boree)

“Het eerste deel van deze serie trok de lezer niet direct in het verhaal ten opzichte van zijn opvolger. Cirkel van Oneindigheid voelt bijna als thuiskomen, een warm bad waarin men na een lange dag stapt. De schrijfster legt veel gevoel in haar personages. De emoties spatten van de bladzijden af, maar helaas kan hierdoor de verhaallijn en de plot in het geding komen. Het is soms moeilijk om een balans te vinden en dat maakt het moeilijk om van dit type verhaal te gaan houden. Het is je ding of je hebt er niets mee. Naarmate het einde in zicht komt, zal de lezer zich gaan realiseren dat het met de plot nog alle kanten op kan. De spanning hierin maakt veel voor het verhaal goed en zorgt voor een onvergetelijke afsluiter van dit opmerkelijke tweeluik.” – 18 september 2018

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.