Een stukje uit 1 snavel, 8 poten, 6 snorharen (#1)

In het kader van dat niet alle boeken het grote publiek bereikt, niet altijd kan worden uitgegeven of simpelweg niet geschikt genoeg is voor publicatie, zal de auteur zo nu en dan stukjes uit haar verhalen plaatsen. Deze worden dan op deze pagina gebundeld en gelinkt. De auteur is zich ervan bewust dat niet alle fragmenten even goed zijn. Met name de fragmenten uit haar eerdere, ongepubliceerde werk. De auteur hoopt hoe dan ook dat er lering uit getrokken kan worden.

I don't own the pics. Thanks to their owners.

I don’t own the pics. Thanks to their owners.

Een stukje uit 1 snavel, 8 poten, 6 snorharen (#1)
(Schimmen& Schaduwen Hoofdstuk 4, herschreven 2014)

Buiten was de regen nog steeds niet opgehouden. Carmina luisterde al een tijdje naar het tikken op het raam van haar kamer, terwijl ze op haar buik op bed lag. Ellen zat op een matras die Carmina van de zolder had gehaald. Zelf zat ze diep in een slaapzak genesteld. Haar schoudertas had ze leeggehaald en de boeken die erin hadden gezeten, lagen in een elegante waaier op het bed uitgestald. Het boekje waar Carmina met haar neus in zat, was van zwart leer en had een ouderwets gouden opdruk op de rug, die doordat het boek open lag, niet zichtbaar was.
‘Wat lees je daar?’ vroeg Ellen nieuwsgierig. ‘Ik wist niet dat je de allernieuwste chicklit had gekocht.’
‘Ziet dit eruit als een Sophie Kinsella?’Carmina hield het boek omhoog en gebaarde met haar hand dat ze stil moest zijn. ‘Dit is het boek die ik in die verborgen ruimte achter die bibliotheekkast vond.’
‘Ziet eruit als een dagboek,’ merkte Ellen op.
‘Het is ook een soort van dagboek, maar ook weer niet,’ zei Carmina, terwijl ze een bladzijde omsloeg. ‘Het draagt zelfs een titel.’
‘Oh? Klinkt nogal vaag.’
‘Volgens mij is een titel ook een beetje raar voor een dagboek. Daarom denk ik niet dat het een dagboek is. Meer een informatief naslagwerk of iets dergelijks. Of gewoon wat aantekeningen. De titel is “Opmerkelijk De Waag”.’ Carmina streek met haar hand over de sierlijke drukletters. ‘Volgens mij gaven ze onder het personeel van onze school dit soort notitieboekjes weg. Mijn moeder heeft ook zo’n boekje op haar bureau liggen, met precies dezelfde titel. Vast een slogan van de school of iets in dien aard.’
Ellen veerde overeind, alsof ze door een wesp was gestoken. ‘Dus dat boekje is niet echt zeldzaam of zo.’ Opgewonden schoof ze heen en weer op haar slaapzak. ‘En jij neemt het ongezien even mee? Winkeleigenaren mogen wel oppassen met jou.’
‘Alsof ik het dievenpad op zou gaan,’zei Carmina op een verdedigende toon.
‘Misschien zoekt er op dit moment wel een leraar naar,’ merkte haar vriendin vervolgens nuchter op.
Carmina zei eventjes niets. ‘Die spijkerbroek is te erg, hé? Ik had het beter bij een cocktailjurk en een clutch moeten houden dus. Blij dat ik mijn band sweater met Follow The Reaper niet had aangetrokken.’
‘Je bedoeld zoals dat joch bij ons in de klas? Die heeft gewoon een voorliefde voor occulte dingen.’ Ellen schudde haar hoofd. ‘Ik snap ook niet dat je met alle geweld ineens iets bij Large Popmerchandising moest bestellen. Het siert je niet, dat online bestellen. En de kleur zwart ook niet. Vond je moeder het wel goed dat je haar creditcard daarvoor hebt gebruikt?’ merkte ze scherp op. ‘Trouwens, ik had het niet over de laatste mode, of over de buitenbeentjes die proberen interessant te zijn. Ik bedoel dat je niet zomaar spullen kunt meenemen.’ Zo. Ging Ellen haar ook nog eens zitten bemoederen. Op mildere toon vroeg haar vriendin vervolgens: ‘Nou, staat er nog wat interessants in? Als het op een boekenplank in een afgeschermde ruimte achter een ouderwetse boekenkast in de schoolbibliotheek lag, moet het wel iets belangrijks zijn.’
Carmina hapte naar adem. Het mocht duidelijk zijn dat Ellen een beetje bezorgd was. ‘Waar maak je dat nou weer uit op,’ zei ze op verdedigende toon. Het was niet helemaal duidelijk wat ze bedoelde. ‘En ik geloof niet dat mijn moeder ooit merkt dat ik haar creditcard heb gebruikt. Ik moet tenslotte ook een beetje voor mezelf zorgen. Het schijnt haar niet zoveel te kunnen schelen, zolang ik maar niet in de weg loop of zo.’
Daar wist Ellen even niets op te zeggen, dus hield ze voor een tijdje haar mond. Uiteindelijk zei ze voorzichtig: ‘Waarom zou je een boekje dat over onze school gaat in een afgeschermde ruimte achter een ouderwetse boekenkast verbergen?’ Haar toon klonk scherp. ‘Zou het echt over onze school gaan?’ vroeg ze erachteraan.
‘Ik neem aan van wel’, antwoordde Carmina. ‘Maar ik ga dood van nieuwsgierigheid. Dus als je even ophoudt met je slappe gezwets over Magere Hein en occulte zaken, over hoe ik me beter niet kan kleden enzovoorts, dan ben ik best bereid er een stukje uit voor te lezen.’
‘Gezien de gele kleur moet het daar al een tijdje hebben gelegen,’ hielp Ellen haar herinneren. ‘De persoon die er ooit naar zocht zal het dan inmiddels wel zijn vergeten dat het bestond.’ Ze stond op om haar slaapzak recht te trekken. ‘En trouwens, Magere Hein is cool. Heeft jouw personage in de Sims3 wel eens een andere Sim dood zien gaan? Dan komt die je Sim’s huishouden ook bezoeken, super spooky.’ Ellen onderdrukt een giechel, die al naar de uitgang van haar keel dreigde te rollen. ‘Daarna kun je ‘m zelfs een liefdesbrief sturen.’
Carmina negeerde Ellen’s pleidooi over Mr. Reaper, computerspelletjes en wist zij veel wat nog meer. Ze schraapte haar keel en begon op een willekeurige bladzijde binnen het boekje te lezen. De letters waren met de hand geschreven, in sierlijke ouderwetse letters.
‘Er waren ooit eens tijden op De Waag dat de zogenaamde Heksenduels verplicht waren. Zo kon het nog wel eens geschieden, dat deze duels uit de hand konden lopen. In dit boekje de korte verslagen van enkele uit de hand gelopen Heksenduels.’
‘Moet je jezelf eens horen’, protesteerde Ellen verontwaardigd. ‘En dan mag ik geen eens zwammen over occulte zaken. Heksenduels… wat zijn dat nou weer.’
‘Ik kan het niet helpen, maar dat staat er echt. Misschien gaat het over een één of andere sport die vroeger op “De Waag” uitgeoefend werd?’ gokte Carmina, Ellens vraag beantwoordend. ‘Ik weet het in ieder geval ook niet. Het zal wel een één of ander ouderwets spelletje zijn. Wel een aparte benaming voor iets dat als sport doorgaat.’
‘Misschien staat nog wel ergens in het boekje wat Heksenduels zijn’, opperde Ellen. ‘Gewoon verder lezen, dan komen we er vroeg of laat wel achter.’
Carmina sloeg verveeld een tiental bladzijdes om, zodat de saaie proloog en wat oninteressant gekrabbel werd overgeslagen. Haar oog viel vervolgens op een bekende naam, die haar prikkelde verder te lezen. Ze schraapte nogmaals haar keel…

Volgend verhaal fragment : Een stukje uit 1 snavel, 8 poten, 6 snorharen (#2)

Advertenties

Over Saskia Boree

Journalist - (boeken) Recensent - (nieuws) Redacteur - Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) ~ Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 ~ Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden ~ Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Carmina's Trilogie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een stukje uit 1 snavel, 8 poten, 6 snorharen (#1)

  1. Pingback: Maandag 25 april 2016 | SJM Schrijft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s