Een regenboog in de nacht (Claire King): Originele vorm van vertellen met een hartverwarmende plot

92000000464189311Auteur en recensent Saskia Boree werd onlangs uitgenodigd voor de Hebban Feelgood Leesclub, waarin het boek Een regenboog in de nacht van auteur Claire King onlangs in centraal stond. Het boek werd bij Uitgeverij Orlando uitgegeven en sprong in het oog, omdat het vanuit een heel bijzonder oogpunt wordt verteld, namelijk vanuit het vijfjarige meisje Pea. Niet alleen deze vorm van vertellen is uniek, het hele verhaal is zodanig uitgewerkt, dat het moeilijk is om ermee te stoppen. Een hartverwarmend verhaal dat niet aan je voorbij mag gaan.

Een regenboog in de nacht
Pea is nog maar vijf. En toch is ze al een behoorlijk wijs meisje voor haar leeftijd. Ze woont met zwangere moeder, haar vader en zusje samen in het zuiden van Frankrijk. Het gezinsleven wordt ernstig verstoord door een miskraam en een ongeluk waarbij haar vader overlijdt. Vanaf dat moment glijdt hun moeder steeds verder in een hevige depressie en dreigt de kinderen daardoor te verwaarlozen.
Pea en Margot worden gedwongen voor zichzelf te zorgen en voelen zich geroepen hun moeder op alle mogelijke manieren weer blij te maken. Doordat ze samen nog weleens door de weilanden zwerven, leert ze keer op keer nieuwe dingen uit de natuur. Ze kan bijvoorbeeld al diverse vogelsoorten opnoemen.
Wanneer ze Claude ontmoet, ontstaat er een bijzondere vriendschap. Hij bouwt voor de meisjes een meisjesnest, waar hij nog weleens een picknick achter laat en waar ze hun schatten die ze tijdens onderzoek verzamelen. Ze bedenken zich dat ze een nieuwe papa nodig hebben. Eentje die mama opvrolijkt.
Vanaf het moment dat Claude de meisjes uit een hagelstorm komt redden, wordt het stukje bij beetje duidelijk, dat ook Claude een bijzonder verhaal met zich meedraagt, een verhaal dat dicht bij zijn hart ligt. Kan Claude eigenlijk wel de nieuwe papa worden? Wil hij dat wel? En waarom worden ze tijdens de marktdag in het dorp steeds vaker aangestaard?
Een verhaal met een bijzonder plot, dat voor de onoplettende lezers pas op het allerlaatste moment ontrafeld en bevestigd wordt.

Op Hebban plaatste Saskia onder haar eigen naam het volgende

“Dit verhaal wordt vanuit een heel bijzonder oogpunt verteld. Pea, een vijfjarig meisje, die de nukken van haar moeder moet verdragen, doet er alles aan om haar moeder gelukkig en blij te maken. De dood van haar vader maakt dit soms nog erg lastig. Gelukkig heeft ze de hulp en steun van haar zusje Margot.
Doordat het door de ogen van een vijfjarige wordt verteld, zou je meer een kinderlijke vertelvorm verwachten. Dit is niet het geval. Pea komt zelfs erg wijs en volwassen over. Hierdoor krijg je als lezer nog weleens de indruk dat het niet zo geloofwaardig overkomt. Je gaat je afvragen of bepaalde gedachten wel door het hoofdje van een vijfjarige kan buitelen.
Helemaal in het begin van het verhaal wordt al snel duidelijk dat ze sinds het overlijden van haar vader niet meer naar de plaatselijke school gaat, maar wel binnenkort al naar de “grote school”. Hoe is het dan voor zo’n jong meisje mogelijk om zo wijs te zijn? Komt dat door de lichtelijke verwaarlozing waar ze mee te kampen heeft? Omdat ze zich verantwoordelijk voelt voor haar moeder, die langzaam maar zeker meer het depressieve dal inglijdt?
Hoe je het als lezer ook zult interpreteren, het zet je zeker aan het denken. Je weet tenslotte nooit wat er door de broze kinderhoofdjes spookt, wat jonge kinderen meekrijgen of opvangen. Toch is het prachtig geschreven, hartverwarmend. Een verhaal dat je in ieder geval zult bijblijven.”

Tekst: Saskia Boree

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in Freelance Recensies en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.