Roos : “Als ik in één genre moet blijven, zou het faction zijn.”

Dit is het gesprekje wat RBR Saskia Boree met Roos Boum had voor haar nieuwsbrief Rooskleurig April 2015.

rooskleurig13-machond-voorVan Roos Boum Representative Saskia Boree – Voor Roos startte 2015 met een verrassing. In januari hebben vier Roos Boum Representatives een Roos Boum fanclub opgericht. Ton van Zevenhoven, voorzitter van de club, heeft de pagina op Facebook aangemaakt. Samen met Maddie Paape-Oosterhuis (postrice), Chantal Huijbregts-Mekes (ledenadministratie) en Saskia Boree (verslaggever) is de club inmiddels drie maanden online. Tijd voor een gesprekje met Roos. Wat vindt zij van deze spontane onderneming?

Roosje, had je ooit durven dromen dat je inmiddels een zeer gerespecteerd schrijfster zou worden, zelfs zo gerespecteerd dat enkele fans een speciale fanclub hebben opgezet?

“Nee, tuurlijk niet! Ik ben maar gewoon ik en ik voel me verschrikkelijk vereerd dat er een fanclub voor me is opgezet door heel lieve mensen, die heel veel voor me doen, waarvoor ik ze nooit genoeg kan bedanken. En dan al zoveel leden! Het voelt als een warm bad dat zoveel mensen me een warm hart toedragen, dit is heel erg wederzijds! Zonder jullie, mijn fans die mij zo steunen en bijstaan, zou ik nooit zover hebben kunnen komen.”

Je hebt me verteld het erg druk te hebben met diverse projecten dit jaar. Mogen de fans hier wat meer over weten? Een klein tipje van de sluier?

“Inderdaad drukdrukdruk met diverse projecten, wanneer niet? Het grootste nieuws is, dat Droomvallei Uitgeverij een collectie verhalen van mij gaat uitgeven! Daar ben ik echt ontzettend blij mee. Het wordt een superdikke bundel met meer dan dertig spannende, aangrijpende, bizarre en maatschappelijke verhalen. Officieel is het, als je de verhalenbundels samen met andere auteurs en vertalingen buiten beschouwing laat, mijn tiende boek!”

Leuk, een verhalenbundel! Welk geschreven verhaal is je favoriet?

“Hebbie nog meer van die moeilijke vragen? 😉 Tjee. Eh … Omdat ik moeilijk kon kiezen uit al mijn verhalen, wordt de verhalenbundel ook zo lekker dik. Maar vooruit, hier dan een top 10 van mijn korte verhalen.

Het Macaronihondje – autobiofictisch verhaal
Voor altijd dansen – over een onderwerp dat mij uitermate boeit, wonderkinderen en reïncarnatie
Tranen van de wassende maan – over een afschuwelijke massamoord door de Duitsers op onschuldige burgers
De ontijd – dit gaat over alweer zo’n verslavend interessant fenomeen; parallelle tijdlijnen
De zilveren tranen van Víðarr – een fantastisch verhaal over arrogantie en berouw
De zee heeft geen nooduitgang – een spannend en mooi verhaal over misbruik
The cave you fear to enter – waar het verleden en toekomst samenkomen
Helende vernietiging – een bizar verhaal
Zoveel waarommen – rauw verhaal over depressie en hondengevechten
Don’t blame it on the sunshine – over wat er met de Maya-voorspelling had kunnen gebeuren.”

Mogen de fans ook weten waaraan je daarnaast momenteel schrijft?

“Ik schrijf op dit moment aan een jeugdroman die zich afspeelt in het heden maar ook in de Gouden eeuw.”

De Gouden Eeuw? Hoe kom je daar nu weer bij?

“Nou, ik schrijf boeken op maat. Dat wil zeggen dat ik op bestelling boeken schrijf voor één lezer. De lezer speelt zelf de hoofdrol in het verhaal. Ooit schreef ik zo een makkelijk-lezen kinderverhaal “Lisa en de magische Maas-grens”. Dat was een novelle en die ben ik aan het uitschrijven naar een volwaardig boek voor jeugd vanaf 14 jaar. Daarnaast ben ik met een kleuterboek* over genderdysforie bezig en aan een fantasyboek én aan een nieuwe spannende faction. Maar dat is allemaal nog ver weg.”

Dat zijn veel verschillende genres. Je hebt door de jaren heen boeken in verschillende genres geschreven. Wat is nou je meest favoriete en gelezen genre? Favoriete boek?

“O, dat is een makkelijke. Mijn door het publiek meest gelezen boek is: “Valse salie”. Dat is een bestseller. Ik heb inderdaad in bijna alle genres boeken geschreven, maar drie van mijn boeken zijn autobiografisch, dus statistisch gezien zal autobiografie mijn meest gelezen genre zijn.”

Dat boek “Valse Salie” heb ik toevallig onlangs uitgelezen. Heftig allemaal. Zeker om te lezen dat mensen die Münchhausen by proxy hebben, als daders worden gekenmerkt. Toch worden er niet altijd hoge straffen voor gegeven. Zie jij ze als daders of als patiënten?

“Daders. Het zijn absoluut daders die deze vorm van kindermishandeling plegen. Daarom zeg ik ook nooit dat de mensen Münchhausen by proxy (Mbp) hébben, maar dat ze het plégen. Je kunt het vergelijken met incest. Incest pleeg je. Je doet dit met voorbedachte raden en het is strafbaar. Zo ook met Mbp. Natuurlijk kun je ziek zijn in je hoofd en daarom incest of Mbp plegen, maar zowel incest als Mbp kun je niet hebben. Mede daarom is “Valse salie” zo heftig denk ik. Omdat deze vorm van kindermishandeling niet als een reactie op een actie gebeurt, maar omdat het d.m.v. een vooropgezet plan gepleegd wordt. En als het meer getraceerd zou kunnen worden, vind ik dat de straffen hoger zouden moeten zijn.”

Even terug naar verschillende genres. Ik heb op je site gelezen dat je tijdens het schrijven van “Dode mannen moorden niet” er heel lekker in hebt gezeten. Je schreef ook dat je erg van puzzelen houdt. Zou je ook onder één genre kunnen blijven schrijven? Zo ja, welk?

“”Dode mannen moorden niet” is een boek met een erg lange geschiedenis van totstandkoming. Het schrijven ervan ging heerlijk, ik vind het leuk om inderdaad puzzels en raadsels te verwerken in mijn boeken en om lezers stof tot nadenken te geven. Ook vind ik thrillers fijn en lekker spannend. Maar mijn favoriete genre is meer faction, fictie gebaseerd op facts, feiten. En dan het liefst wel in een spannend jasje gegoten. Ik vind het super om research te doen en dingen te ontdekken die heel bijzonder zijn en waarvan ik denk dat andere mensen dat ook bijzonder vinden en het leuk vinden om erover te lezen. Ik denk daarom dan ook dat “De kennisbewaarder” mijn favoriete boek is. Een spannende zoektocht naar waarheid in de bijzondere natuur van Mexico. Als ik in één genre moet blijven, zou het faction zijn.”

Van welk boek zou je een vervolg willen schrijven?

“Geen enkel boek. Ik heb wel vaak de vraag gekregen of ik op “Du vin, du pain, du… pindakaas?” een vervolg wil schrijven. En ook bij “De mythe van Mellifera” kreeg ik die vragen. Trouwens mensen vroegen ook of Rico nog terug gaat komen in een boek. Maar ik vrees dat ik mezelf dan ga herhalen en dat wil ik voorkomen. Schrijven is voor mij een kunst en zoals bij iedere kunst is het het mooist als de kunstenaar zichzelf steeds uitdagingen voorlegt. Zichzelf steeds hogere doelen stelt en zichzelf blijft vernieuwen. Voor mij zou formuleschrijven, zoals tegenwoordig zo vaak gebeurt bij grote auteurs (hetgeen overigens veel bestsellers genereert), niet werken. Kunstenaars die zichzelf herhalen worden ambachtslieden. Ook heel mooi, maar niet wat ik zoek.”

O, dat is jammer, want vooral veel thrillerschrijvers maken gebruik van een opmerkelijk type als hoofdpersonage. Bijvoorbeeld Special Agent Pendergast van schrijversduo Preston&Child. Ik zag jou ook wel een serie schrijven in dat straatje. Hoe had jouw terugkomende hoofdpersonage er dan uit gezien qua karakter en uiterlijke vertoning?

“Inderdaad is een serie schrijven denk ik aan mij niet besteed.. Ik zeg nooit nooit natuurlijk en als het per se zou moeten, dan zou het of een doortastende stoere vrouw zijn zoals Liz uit “De kennisbewaarder” of het zou inderdaad een jongeman zijn als Rico uit “Dode mannen moorden niet”. In ieder geval onder de vijftig jaar, juist niet excentriek, niet buitengewoon opvallend maar een gewone burger zoals jij en ik, doortastend, eigenwijs, humoristisch en er normaal, maar smakelijk uitziend voor het publiek.”

Dat personage zou dus niet excentriek moeten zijn, begrijp ik. Het personage zou dus niet op jou lijken want auteurs zijn in het algemeen excentrieke mensen. Mee eens of niet?

“Dat laat ik aan jullie over om te beoordelen.”

Momenteel is er een heel mediacircus rondom 50 Shades Of Grey. Welke van je (gepubliceerde) verhalen zou je willen laten verfilmen? Waarom?

“Ik hoop nog altijd dat iemand een film zou willen maken over Münchhausen by proxy om de kennis erover te verspreiden. Daar zijn niet zo heel veel films van, namelijk. En dan denk ik dat de autobiografie “Valse salie” niet zo geschikt is, maar ik heb diverse spannende korte verhalen over Mbp geschreven en die zijn denk ik wel geschikt voor verfilming. Na de vertalingen in het Engels, Italiaans en nu Frans (in wording), blijf ik lekker dromen … “

* De volgende Rooskleurig, nr 14, zal geheel gewijd zijn aan dit prentenboek dat later dit jaar zal uitkomen bij Droomvallei Uitgeverij.

Over Saskia Boree

Journalist, (boeken) Recensent, (nieuws) Redacteur, Auteur van: Schimmen&Schaduwen, 2009-2015 (niet meer verkrijgbaar) Tijdsdreiging, Kort verhaal in de Enge Verhalenbundel 2017 Zijdelings, huidig schrijfproject Tijdreizen 2014 tot heden Onbekende titel, huidig schrijfproject Paranormaal/ Tijd 2016 tot heden
Dit bericht werd geplaatst in SJM's Nieuws Archief en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.